НЕ - ВАЙНЕ!
1596

Творчая вечарына Міколы Ільючыка прайшла ў Лунінцы

18.04.2016 Крыніца: Служба маніторынгу ГА "Беларуская асацыяцыя журналістаў"

Мікола Ільючык, сябра ГА “БАЖ” і Саюза беларускіх пісьменікаў, з нагоды свайго 50-годдзя сабраў на літаратурную сустрэчу калег і аднадумцаў.

Мікола Ільючык працуе карэспандэнтам газеты “Информ-прогулка”. Чатыры гады – у штаце, а раней быў пазаштатным аўтарам, бо асноўная яго прафесія  – выратавальнік.

Яго першыя вершы пабачылі свет яшчэ ў юнацтве, прычым у рэспубліканскіх выданнях. І так усё жыццё – з алоўкам і блакнотам.

На сённяшні дзень свет пабачылі зборнікі твораў Міколы Ільючыка: “Ці жыве душа” (2004), “Шматкроп’е кропель” (2006), “Роспач і надзея” (2007), аповесць “У памяти в долгу” . Ён таксама з'яўляецца аўтарам дзіцячай кнігі “Цуд на Каляды”. Друкаваўся ў шэрагу калектыўных зборнікаў, у тым ліку ў “Жырандолі”.

З вуснаў прысутных гучалі добрыя словы і пажаданні на адрас юбіляра. У віншаванні ад ГА “БАЖ” Святлана Гарда адзначыла, что на карце раёна бадай што не застолася кропкі, куды б не зазірнуў журналіст Мікола Ільючык. Праблемы простых людзей, лёсы палешукоў – аснова яго творчасці. Акрамя таго, ён выдатны фотажурналіст. Дзякуючы фотаздымкам Міколы можна вывучаць не толькі гісторыю рэгіёна, але і адчуць сябе часткай сусвету, трапіць у розныя краіны і даведацца пра адметнасці жыцця ў іх.

На вечарыне гучалі шматлікія творы ў выкананні аўтара, і таксама песні. Жонка Міколы Раіса, з якой яны выхавалі трох сыноў, піша музыку да твораў мужа і пранікнёна выконвае песні пад гітару.

Дарэчы, вынікам сумеснай працы Міколы і Раісы Ільючыкаў сталі два музычныя дыскі: “Мелодыі душы” і “Ад зямлі да неба”.

Пра што яшчэ марыць залаты юбіляр, калі пабудаваны дом і пладаносіць сад, побач любімая жанчына, а тры сыны радуюць поспехамі бацькоў?

– Выдаць кнігу – зборнік прозы пад назвай “Верагоднасць цуду”, які завіс у выдавецтве “Мастацкая літаратура”, – гаворыць пра адно з жаданняў Мікола.

А пра астатняе ўсё зразумела з гэтых радкоў:

Заплача ў скрусе душа,

А слёзы ўпадуць на паперу

Радком вершаваным,

Каб нейкага зноў суцяшаць,

Праводзіць праз змрок недаверу,

Змагацца з шыхтамі заганаў

І тых, хто ўпаў, паднімаць.

 

Самыя важныя навіны і матэрыялы ў нашым Тэлеграм-канале — падпісвайцеся!