Аўтарскія калонкі

26.12.2011

Скованные одной цепью

Хватаясь за все, что попадалось под руку, мы научились выживать. Каждый по-своему. Cобственные проблемы и неудобства от постоянного барахтанья в мутных водах реалий и законов стали казаться нам исключительными в своей тяжести. Чтобы вспомнить о тех, кому так же трудно, необходимы исключительные и даже критические поводы...

26.12.2011

Спрэчка «фізікаў» і «лірыкаў»

З аднаго боку, зразумела, што ў сучасных умовах падтрымка той невялікай колькасці незалежных друкаваных СМІ, якія яшчэ засталіся ў краіне, жыццёва неабходная. З іншага, новыя медыя — гэта аб’ектыўна заўтрашні дзень журналістыкі, пра які варта падумаць ужо сёння.

26.12.2011

Блогерка пакрыўдзілася на «БелГазету»

Не стаўшы шукаць першакрыніцу інфармацыі і аўтарку фотаздымкаў, «БелГазета» надрукавала іх у сваім новым нумары са спасылкай на «Хартыю’97». Блогерка, зразумела, засталася незадаволеная.

26.12.2011

Тактоўнасць і яшчэ раз тактоўнасць!

Што агульнага ў Элізы Андрэ, пасажыраў аэробуса А-330 і маці згарэлых у дзіцячым садку ў Мексіцы дзетак? Усе яны тым ці іншым чынам трапілі на старонкі газетаў ды экраны тэлебачання, сталі героямі журналісцкіх публікацыяў і расследаванняў. Героямі не ў самы лепшы для гэтага момант іх жыцця (ці ўжо смерці).

26.12.2011

Самацэнзура як прыкмета творчасці

Яшчэ не зрабіўшы першых крокаў у журналістыцы, якая павінна быць адной з самых вольных прафесій у свеце, маладыя людзі, студэнты ўжо вучацца жыць не тое што ўчорашнім — пазаўчорашнім днём.

26.12.2011

Самагубца – чалавек ці інфармацыйная нагода?

Журналістыку часам называюць самай цынічнай прафесіяй у свеце. Калі і саступае яна ў цынізме якім іншым прафесіям, дык хіба што працы ўрача ў моргу. Але нават у самага цынічнага ўрача ёсць этычны кодэкс, якога ён не павінен парушаць.

26.12.2011

Так прыходзіць зямная слава

Для таго, каб стаць зоркай, сёння журналісту не дастаткова проста знайсці «смажаныя» факты першым, і нават не дастаткова першым выдаць іх у эфір, ці надрукаваць у газеце. Канешне, гэтыя ўмов­ы могуць зрабіць тваё імя гучным, але толькі на некаторы час, жыццё не стаіць на месцы і ўжо заўтра тваё імя можа быць забытае.

26.12.2011

Журналісцкі рай

­Не ведаю, колькі павінна мінуць часу, але ў будучым, упэўненая, імёны нашых калегаў, што п­айшлі ад нас назаўсёды, — імёны Дзмітрыя Зава­дскага, Веранікі Чаркасавай, Васіля Гроднікава і многіх іншых — таксама з’явяцца на мемарыяльных дошках у царкве. Каб не толькі мы, калегі, але і тыя людзі, для каго яны працавалі, успаміналі пра іх, зычучы валадарства нябеснага…

26.12.2011

Журналісты не дапамаглі

­Хай хто заўгодна кажа, што журналістыка і сродкі масавай інфармацыі — гэта чацвёртая ўлада. У Беларусі гэта не працуе,­ і нават не ведаю, ці будзе калі-небудзь п­рацаваць. Часам нават сапраўдная­ ўлада ў краіне нічога не вырашае. Яскравы прыклад - лёс былога кляштара XVII стагоддзя, што ўнесены ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцяў. Між іншым, у катэгорыю «1».

26.12.2011

Трагедия «крупным планом». За и против

Вызова, подобного этому, перед белорусскими репортерами никогда
раньше не стояло. Тем более ценно то, как смогли собраться
и «отработать» те часы коллеги, которые только непосвященным могут казаться людьми железными. Впрочем, быть на месте и освещать события, какими бы ужасными они ни были, и есть работа репортера. Другое дело — как освещать…

26.12.2011

Шведы раюць рабіць доўгія загалоўкі і кароткія «ліды»

Мы павінныя з першых жа слоў дапамагчы чытачу зразумець, пра што будзе наш артыкул, — такі прынцып сучаснай вэб-журналістыкі.

26.12.2011

Час на прафесіяналізм

«А ці не лічыце вы, што ў краіне, дзе пануе татальны кантроль дзяржавы над СМІ, не час гаварыць пра самарэгуляванне?» — пачула на адной з сустрэч са шведскім прэс-амбудсменам пытанне ад аднаго з калегаў, якога вельмі паважаю...