Гутарка перакладніцы з Аляшандрам Радрыгешам

— Рубрыкі “Популар” даюць прастору для экспэрымэнтаў. Яны былі створаныя так, каб адпавядаць агульнай тэме выданьня, што даволі незвычайна. Гэтыя рубрыкі былі вельмі важныя для літаратурнага кірунку, у якім я працаваў тады. Ён знайшоў адлюстраваньне ў маёй першай кнізе, я яе зараз заканчваю. “Кніга пра золата капіталізму” — гэта назва — будзе ўяўляць зь сябе збор апавяданьняў і некаторых нявыдадзеных яшчэ тэкстаў з агульнай тэмай — што робіць з намі сьвет бізнэсу й спажываньня. Апавяданьне “Самая важная рэч”, што Вы пераклалі, таксама будзе ўключана ў яе. Амаль усе тэксты аб'яднаныя гэтай тэмай, якая мае дастаткова вялікі патэнцыял для творчасьці без паўтарэньняў.

— Ці не маглі б Вы распавесьці беларускаму чытачу пра маладую літаратуру Бразыліі?

— Сярод маладых вылучаюцца, на мой погляд, Даніэль Пэлідзары й Жока Рэйнэрш Тэрон. Гэта добрыя пісьменьнікі. Даніэль ужо выдаў дзьве кнігі й цяпер рыхтуе яшчэ адну, у якой вельмі выразна выяўляюцца эўрапейскія традыцыі, напрыклад, выкарыстаньне ў якасьці тэмы незвычайных і дзіўных з'яваў. Жока зьвяртаецца да больш “нармальнай” мовы й гораду, апісваючы герояў, якіх нельга не прызнаць рэальнымі. Аднак менавіта гэта й стварае атмасфэру безнадзейнасьці, калі адчуваеш, што й героі, і нярэдка сам аўтар ходзяць па краі бездані. Таксама неабходна адзначыць і “Мастацтва расчароўваць” Эдуарду Фэрнандэша, дзе аўтар выкарыстоўвае розныя дыялекты Бразыліі, іранізуе з маладых пісьменьнікаў.

На жаль, гэта ўсё, што я здолеў знайсці па-сапраўднаму добрага сярод новага літаратурнага пакаленьня. Большасьць ягоных прадстаўнікоў займаецца грубым перайманьнем, простым паўтарэньнем стылю такіх аўтараў, як ангелец Нік Хорнбі й шатляндзец Ірвін Уэлш. Іншыя ў пошуках сродкаў выразнасьці роднай мовы губляюцца ў тэматыцы. Тое, што яны робяць,— гэта збольшага літаратура канфэсійнага кшталту, дзе за аснову сюжэту ўзятае асабістае жыцьцё аўтара. Галоўнымі дзейнымі асобамі такіх кніг заўсёды з'яўляюцца студэнты ці нядаўнія выпускнікі ўнівэрсытэтаў, журналісты, дзеячы рэкламы — прадстаўнікі “модных” прафэсій, якія пачынаюць разумець, што для таго, каб жыць як жыве ўвесь сьвет, ім давядзецца цяжка працаваць. Амаль што няма ніякіх канфліктаў, а калі яны ўзьнікаюць, усё абмяжоўваецца нязначным супрацьстаяньнем. Атрымліваецца, што пра літаратуру гаворка заходзiць у апошнюю чаргу.

Аляшандар Радрыгеш.
Апавяданьні

Гутарка перакладніцы
з А.Радрыгешам

Андрэй Бондар.
Апавяданьні