Хельга ХМАРА. Вершы

Пошук

СТУДЭНЦКІЯ ПРАЕКТЫ | ЧАСАПІС "ПАМІЖ", № 4, 2004—2005

ХЕЛЬГА ХМАРА. ВЕРШЫ

ЗЬМЕСТ

Прышэсьце літаратара

Сьвятлана Длатоўская. Пра дамы і цягнікі

Ігар Клепікаў. Вершы

Крысьціна Курчанкова.
Вярнуся

Зьміцер Дзядзенка. За нашу і вашу чарку і скварку

Мікола Кандратаў. Вершы

Андрусь Белавокі.
Rock'n'Roll Яйкi

Тацяна Вабішчэвіч. Вершы

Аляксей Харужка. Адзінота

Зьміцер Плян. Вершы

Кастусь Маныч-Гудзіла.
Выпадак з жыцьця

Хельга Хмара. Вершы

Марыя Барадзіна. Вершы

Яўген Буры. Без паэта

Чэслаў Мілаш. У пэўным веку

Шарль Бадлер. Парады маладым літаратарам

Мішэль Уэльбэк. Застацца жывым

Тацяна Мазгова.
Пасьлямова перакладніцы

А.Х. Курс выжываньня для маладога літаратара

Аляшандар Радрыгеш.
Апавяданьні

Гутарка перакладніцы
з А.Радрыгешам

Андрэй Бондар. Апавяданьні

Мажана Келяр. Вершы

Бруна Шульц. Апавяданьні

Яўген Буры. Два тэксты. Тры канцэпцыі

Людвіг Вітгенштайн. Пра этыку

Жан-Поль Сартр.
Экзыстэнцыялізм

РЭЦЭНЗІІ Й ВОДГУКІ

Сьцяпан Панаеў. Мяне ёсьць [крыху]

Рыгор Скабічэўскі. Все искренней притворство

Сьвятлана Длатоўская. Даць нырца

Канструктыўны крытык

Выратавальнік

Навошта мне ты?

Мне і так мала сутак солі

Засталося да мерзлаты,

Да адчуваньня

Заўчасна драўлянае столі,

Да фальшу званоў спачуваньня.

Сьвяткуе сьвітанак —

Твая выпадковая шчырасьць далоняў

Ратуе скалечаны ранак.

Натое мне ты.

Канчаткі

Усё трымаецца на сонных сутарэньнях,

І мы ня выратуем Ра-сьвятло,

Мы несумленныя ў аркушыках-здарэньнях,

І не пацягнемся кахаць. Каго?

Мы — як цьвікі, уторкнутыя ў багну,

Трымаемся, ня маем кратаць рух.

І месяц цягне, цягне, цягне, цягне,

Зрываецца. Бяз вынікаў. Ланцуг.

Там ёсьць сьвятло, у ценях калідору?

Няхай, няхай. Мы крочым па канчатках.

Ня быць прыхільнікамі рухаў Тэрпсыхоры.

Чакаеш дым. Шукаю яр. Загадка.

Кропля

Калі пасяліцца ўнутры кроплі,

То яна здаецца такой вялікай,

Што нават сорамна...

Здань 4

І вялізныя шэрыя здані

Прапаўзаюць сонцу па сьпіне,

Прасьціраюцца зграбныя цені

Безжыцьцёвых прамых дамавінаў.

Мая здань напаўзае на Месяц,

Працінае ягоныя зыкі.

Мне бы пару звычайнейшых лесьвіц —

Я крануся сапраўднага. Звыкла.

1 нота

Праз гуд машын, праз гук званоў

сьпявае вецер

Праз шэраг слоў, нявартых слоў

сьпявае лісьце

Маленькім кропелькам агню

ня трэба верыць

Каб не акрэсьліваць сваю

нялітасьць

Праз пах дажджу, праз колер сноў

сьмяецца хмара

Праз хвалі птушак-дзікуноў

згінае выйсьце

Памкненьне скасаваць, забіць

Акрэс Сансары

Каб адчуваць, каб быць, каб быць!

Кастусь Маныч-Гудзіла.
Выпадак з жыцьця

Хельга Хмара. Вершы

Марыя Барадзіна. Вершы