ПошукGoogle


WWW На сайце




logo



ГАЛОЎНАЯ | НАВУЧАЛЬНЫЯ ПРАГРАМЫ | ЛЕКЦЫІ СТУДЭНЦКІЯ ПРАЕКТЫ | КНІГІ | АНАЛІТЫКА | КАНТАКТ

 

СТУДЭНЦКІЯ ПРАЕКТЫ | ЧАСАПІС "ПАМІЖ", № 4, 2004—2005

 

ТАЦЯНА ВАБІШЭВІЧ. ВЕРШЫ

 

ЗЬМЕСТ

Прышэсьце літаратара

Сьвятлана Длатоўская. Пра дамы і цягнікі

Ігар Клепікаў. Вершы

Крысьціна Курчанкова.
Вярнуся

Зьміцер Дзядзенка. За нашу і вашу чарку і скварку

Мікола Кандратаў. Вершы

Андрусь Белавокі.
Rock'n'Roll Яйкi

Тацяна Вабішчэвіч.
Вершы

Аляксей Харужка. Адзінота

Зьміцер Плян. Вершы

Кастусь Маныч-Гудзіла.
Выпадак з жыцьця

Хельга Хмара. Вершы

Марыя Барадзіна. Вершы

Яўген Буры. Без паэта

Чэслаў Мілаш. У пэўным веку

Шарль Бадлер. Парады маладым літаратарам

Мішэль Уэльбэк. Застацца жывым

Тацяна Мазгова.
Пасьлямова перакладніцы

А.Х. Курс выжываньня для маладога літаратара

Аляшандар Радрыгеш.
Апавяданьні

Гутарка перакладніцы
з А.Радрыгешам

Андрэй Бондар. Апавяданьні

Мажана Келяр. Вершы

Бруна Шульц. Апавяданьні

Яўген Буры. Два тэксты. Тры канцэпцыі

Людвіг Вітгенштайн. Пра этыку

Жан-Поль Сартр.
Экзыстэнцыялізм

РЭЦЭНЗІІ Й ВОДГУКІ

Сьцяпан Панаеў. Мяне ёсьць [крыху]

Рыгор Скабічэўскі. Все искренней притворство

Сьвятлана Длатоўская. Даць нырца

Канструктыўны крытык

***

Адліга... Расталыя сэрцы і цёплыя рукі.

Правідная шэрань прапахла дажджом і іржой.

Паволі зьнікаем у бездані фарбаў і гукаў,

Зьмяшаныя зь вільгацьцю, тлумам і гразкай

зямлёй.

 

Блукаем па горадзе — тут наш апошні прыстанак —

У брудных пад'ездах, у поўных вагонах метро.

Зласьлівасьць размокла, чульлівасьць здаецца

заганай,

 

І нам трошкі крыўдна, ды, зрэшты, ужо ўсё адно.

Цяпер неістотна, хто першы пачаў і навошта:

Даволі шчымлівых гісторый — ад іх толькі горш.

Ніхто не паверыць (а верыць заўсёды так проста),

І ліпкая шчырасьць адно дакучае, ня больш.

Прыгожа і лёгка даюцца цяжкія прызнаньні.

Нагбом, як атруту, мы п'ем бессаромную

млосьць.

 

Усё так наіўна, так хораша, так прадказальна —

І так непатрэбна! Няўжо гэта старасьць і

ёсьць...

 

Суцішваем дрыжыкі — звыкла, амаль

несьвядома,

І вочы адводзім, і раптам паскорваем крок.

 

Працягу ня будзе: далей толькі цемра і стома...

І лепей лічыць, што рабілася ўсё незнарок.

 

 

Тацяна Вабішчэвіч. Вершы

ГАЛОЎНАЯ | НАВУЧАЛЬНЫЯ ПРАГРАМЫ | ЛЕКЦЫІ СТУДЭНЦКІЯ ПРАЕКТЫ | КНІГІ | АНАЛІТЫКА | КАНТАКТ


каталёг TUT.BY каталёг+пошукавая сыстэма Rating All.BY