Ігар КЛЕПІКАЎ. Вершы

Пошук

СТУДЭНЦКІЯ ПРАЕКТЫ | ЧАСАПІС "ПАМІЖ", № 4, 2004—2005

ІГАР КЛЕПІКАЎ. ВЕРШЫ

ЗЬМЕСТ

Прышэсьце літаратара

Сьвятлана Длатоўская. Пра дамы і цягнікі

Ігар Клепікаў. Вершы

Крысьціна Курчанкова.
Вярнуся

Зьміцер Дзядзенка. За нашу і вашу чарку і скварку

Мікола Кандратаў. Вершы

Андрусь Белавокі.
Rock'n'Roll Яйкi

Тацяна Вабішчэвіч. Вершы

Аляксей Харужка. Адзінота

Зьміцер Плян. Вершы

Кастусь Маныч-Гудзіла.
Выпадак з жыцьця

Хельга Хмара. Вершы

Марыя Барадзіна. Вершы

Яўген Буры. Без паэта

Чэслаў Мілаш. У пэўным веку

Шарль Бадлер. Парады маладым літаратарам

Мішэль Уэльбэк. Застацца жывым

Тацяна Мазгова.
Пасьлямова перакладніцы

А.Х. Курс выжываньня для маладога літаратара

Аляшандар Радрыгеш.
Апавяданьні

Гутарка перакладніцы
з А.Радрыгешам

Андрэй Бондар. Апавяданьні

Мажана Келяр. Вершы

Бруна Шульц. Апавяданьні

Яўген Буры. Два тэксты. Тры канцэпцыі

Людвіг Вітгенштайн. Пра этыку

Жан-Поль Сартр.
Экзыстэнцыялізм

РЭЦЭНЗІІ Й ВОДГУКІ

Сьцяпан Панаеў. Мяне ёсьць [крыху]

Рыгор Скабічэўскі. Все искренней притворство

Сьвятлана Длатоўская. Даць нырца

Канструктыўны крытык

Цішыня 12.27

Цішыня

толькі пыл і сьнег

і ў душы

як на складзе

здубелыя рыфмы

штабялямі ляжаць

у чаканьні вясны ці вайны

Цішыня

нэонавы холад

сьвятла заінелага сонца

Недарэчнай чырвонаю плямай

блізкая дата

на каляндарных квадратах

Цішыня

чорна-белыя сны

рэшткі стужак

ніколі ня бачаных фільмаў

Фантастычнасьць усьведамленьня

што гэта таксама пройдзе

***

У залі

пустой настолькі

што здаецца бязьмежнай

рэха нястомна блукае

рэха словаў

нявыказаных учора

Трывожных сымптомаў няма?

Гэта няпраўда,

Што час нам непадуладны,—

Мы ведаем, што будзе заўтра,

І гэта амаль непапраўна,

Дакладней, магчыма, але непатрэбна.

Бо гэта бадай што нядрэнна —

Ведаць.

Ведаць кожны наступны свой крок —

Значыць, валодаць заўтрашнім днём.

Мы помнім усё, што было?

Значыць, мінуўшчына наша таксама.

Гэта і ёсьць нірвана —

Верыць, што ўсё па плану.

Непадкантрольнае толькі сёньня —

Сасьлізгваньне вечнае, у каторым

Бясконцасьць падзеньня ў заўтра з учора...

Ды гэта таксама ў межах праграмы —

Для хваляваньняў няма падставы.

***

Мне пакінулі Слова,

Не сказаўшы — навошта.

Мне пакінулі Слова —

Да лепшых часоў.

Я, скрывіўшыся, думаў:

Лепей кінулі б грошай.

А была бы нагода —

Сам бы слова знайшоў.

І забыўся на Слова —

Закацілася ў дзірку,

Закацілася ў цёмны

І запылены кут...

І ніхто не заўважыў,

Што вакол пацішэла,

І ня Словы, а слоўцы

Сёньня чуюцца тут.

Сьвятлана Длатоўская.
Пра дамы і цягнікі

Ігар Клепікаў. Вершы

Крысьціна Курчанкова.
Вярнуся